तिन्हीसांजा ...

 #ये_शाम

चहाचा कप हातात घेऊन बसण्याची ठरलेली खुर्ची असते. दिवेलागणीची वेळ; हॉलच्या बाल्कनीला लावलेल्या मोठ्या काचेतून समोरच्या इमारतीचे उजळ होत जाणारे चौकोन दिसायला लागतात. काही चौकोन पर्दानशीन असतात. बसल्या जागेवरून एका खाली एक असे दोन बेनकाब चौकोन आणि त्यांच्या डावीकडे  एक अंधारा उभा पट्टा सोडून दोन जिने दिसतात. 

वरच्या चौकोनात दिसणारी भिंत गडद विटकरी रंगाची आहे, त्यावर एक वॉल माउंटेड टीव्ही आहे. त्यातली चित्रं सारखी हलत असतात; आवाजही मोठा असावा, पण तो माझ्यापर्यंत पोहोचत नाही.

खालच्या चौकोनातली भिंत फिक्या रंगाची आहे; क्रीम किंवा हलका पिस्ता असावा. त्यावरही एक टीव्ही आहे. त्यातली चित्रं त्या मानाने स्थिर असतात; कधीकधी ब्लॅक अँड व्हाइट असतात. जुनी गाणी असावीत असं इथून पाहताना वाटतं... नूतन देवानंद आठवतात; भारत भूषण मधुबाला सुद्धा...

चहा संपवून परत समोर नजर टाकेपर्यंत खालच्या चौकोनातला टीव्ही बंद झालेला असतो. दोन तीन मिनिटांत वरच्या चौकोनातली भिंतही शांत स्थिर होते. 

वरच्या जिन्यात दोन आकृत्या दिसतात; एक मोठी, आणि तिच्या हाताला थोडं ओढत, उड्या मारत जिना उतरणारी एक छोटी.

खालच्या जिन्यातही दोन आकृत्या दिसतात; एक वाकलेली, आणि तिचा हात हातात धरून सावकाश जिना उतरणारी एक जरा कमी वाकलेली... 

तिन्हीसांजेचा उंबरठा ओलांडून रात्रीने अंधाराच्या प्रदेशात पाऊल ठेवलेलं असतं...