गालिब ...

दुःख झालं तरच माणूस सहसा रडतो, कधी आनंदातिरेकानेही रडू कोसळतं...
 मात्र कालौघात वैयक्तिक सुख दुःखाच्या पलीकडे जाऊन अजून काही गोष्टींनी डोळे भरून यायला लागले. अलौकिकाची अनुभूती झाली की ती डोळ्यातून ओसंडायला लागली...
 कुठे निसर्गाच्या अमर्याद अद्भुत रूपाचे दर्शन झाले; कुठे मनुष्याच्या अचाट कर्तृत्वाची निशाणी असणारे एखादे भव्य शिल्प पाहिले, की अंगावर काटा यायचा आणि डोळ्यात पाणी उभे राहायचे.
कधी कुठले दैवी सूर ऐकून हेलावून जावे; कधी कुठला विलक्षण भावाविष्कार पाहून गलबलून यावे, असेही कितीतरी वेळा होते.
काहीतरी विलक्षण वाचले की भारावून जाण्याचे क्षण तर कितीवेळा येतात. किमान शब्दांत प्रचंड अर्थपूर्ण काही मंडणाऱ्यांचे तर विलक्षण कौतुक वाटत आलेलं आहे. कोट्स आणि छोट्या कविता, शेर आवडण्यामागेही बहुधा हेच कारण आहे.
आज मिर्झा गालिब यांची पुण्यतिथी. शब्दांचा सम्राट... काही शेर तर असे की कॅलेडिस्कोप सारखे दरवेळी अर्थांच्या नवीन छटा दिसतील. गालिब वाचताना आपल्याच जगण्यात लपलेलं काय काय आठवतं...
"कोई मेरे दिल से पूछे तिरे तीर-ए-नीम-कश को
ये ख़लिश कहाँ से होती जो जिगर के पार होता "
असे काही विव्हळ करणारे असेल, किंवा
"ये रश्क है कि वो होता है हम-सुख़न तुम से
वर्ना ख़ौफ़-ए-बद-आमोज़ी-ए-अदू क्या है"
अशी इर्षेची वेगळी छटा असेल, 
गालिब चकित करतो ...
माझ्या सगळ्यात आवडत्या ओळी मात्र या आहेत...
बेखुदी बेसबब नहीं गालिब,
कुछ तो है जिसकी पर्दादारी है...